Stanford’un girişimcilik kültürü: Kitapla gözler açılıyor

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Theo Baker, bu bahar Stanford Üniversitesi’nden mezun olurken birçok öğrencinin sahip olmadığı bir muvaffakiyet elde etti: kitap muahedesi ve Pulitzer Mükafatına eş paha George Polk Mükafatı. Yakında yayınlanacak “How to Rule the World: An Education in Power at Stanford University” (Dünyayı Nasıl Yönetirsin: Stanford Üniversitesi’nde İktidar Eğitimi) adlı kitabı, üniversitenin girişimcilik kültürünün karanlık yanlarını ortaya çıkarıyor.

Baker’ın kitaptan yapılan alıntıları incelendiğinde, Stanford’da girişimciliğin sırf bir amaç değil, tamamı içselleştirilmiş bir baskı haline geldiği görülüyor. Kitapta yüzlerce bireyle görüşen Baker, “Stanford içindeki Stanford” olarak nitelendirilen bâtın dünyayı anlatıyor. Bu dünya davet-yalnız bir ortam: risk sermayesi girişimcileri 18 yaşındaki öğrencileri ağırlarken, “ön fikir” etabında yüzbinlerce dolar fon dağıtılıyor ve mentörlük ile istismarın sonu belgisiz kalıyor.

Baskı Sistemi Büsbütün İçselleştirildi

Yıllar evvel Stanford öğrencileri bu baskıyı dışarıdan hissediyorlardı. Günümüzde ise öğrenciler yerleşkeye gelmeden muvaffakiyet ve girişimcilik beklentisini içselleştirmiş olarak geliyorlar. Üniversitesinin efsanevi startup dersi öğretmeni Steve Blank, Stanford’ı “yatılı bir inkübatör” olarak tanımlıyor. Bu açıklama övgü değil, açık bir tenkit.

Girişimcilik hayali, öğrencilerin sıradan hayat gayelerini ortadan kaldırıyor. Ailelerle vakit geçirmek, ilgiler kurmak, erken yetişkinliğin öbür miladları çoğunlukla feda ediliyor. Statüsü yüksek bir teşebbüsçü, yirmi beş yaşında muazzam ölçüde para toplamış olabilir ve pazarlamadan cap table dinamiklerine kadar her şeyi bilir. Lakin birebir vakitte ailesinden uzak, tarihçe oluşturma imkanından mahrumdur ve bu süratten vazgeçme bahtı yoktur.

Sistem Sonuçlarının Maliyeti

Baker’ın kitabı, bu sistemin sırf dolandırıcılık (ki bu yaygın ve büyük ölçüde cezasız) halinde değil, şahsî maliyetler de dahil olmak üzere daha derinlemesine meselelerini vurguluyor. Oluşturulmayan bağlantılar, ertelenen ömür maksatları ve istatistiksel olarak neredeyse kesin başarısızlık beklentisinin karşısında ödün verilen olağan genç yetişkinlik, bu kurumun gerçek masrafıdır.